Τα δικά μου Χριστούγεννα


Έψαξα να θυμηθώ παλιά, παιδικά, χαρούμενα, ξέγνοιαστα. Λεπτομέρειες, μυρωδιές πολλές, από εκείνες που επανέρχονται και στήνουν ολόκληρα σκηνικό εξαρχής με πρόσωπα, στιγμές, χρονολογίες και ξεχασμένα ρούχα άλλων αγαπημένων δεκαετιών. Γεύσεις της μαμάς, της γιαγιάς, της μάμης, της θείας Κυβέλης, οικογενειακά και παρεϊστικα ζυμώματα κουραμπιέδων που καταλήγαν σε ολονύχτιες διπλοβάρδιες του φούρνου μας, μελομακάρονα μικρά, μεγάλα, στρογγυλά, μελωμένα, αμέλωτα, με φυστίκι, με καρύδι, με γαρύφαλλο, τραπέζια πολύχρωμα από αυτά που φαντάζουν ακόμη πιο πολύχρωμα και υπερβολικά στα παιδικά μάτια. Ανακάτεψα φωτογραφίες και χώθηκα σε οικογενειακά άλμπουμς. Πρόσωπα παγωμένα από το χρόνο και συναισθήματα το ίδιο που φτάνει λίγο να τα κοιτάξεις για να ξεπαγώσουν και να θυμηθείς με νοσταλγία. Δεν ήταν όλα τα Χριστούγεννα πασπαλισμένα με άχνη, δεν ήταν όλα ασυννέφιαστα και δεν συστήθηκα ποτέ με τον Αη Βασίλη γιατί οι γονείς μου δεν πίστευαν ποτέ στη μαγεία. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως αυτή είναι και η μεγαλύτερη μου έλλειψη από τις παιδικές μου αναμνήσεις. Όμως η νοσταλγία παραμένει τρυφερά παρούσα, όχι γιατί τότε ήταν καλύτερα. Απλά γιατί τότε ήμουν μικρή και όλα τα υπόλοιπα τα νόμιζα μεγάλα.

Απ’ όλα όμως τα ταξιδέματα που έκανα στο χρόνο και απ΄ όλα τα χαμόγελα που «ζωγραφίστηκαν» στη μνήμη μου, ένα ξεχώρισε, το πιο έντονο απ΄ όλα…

Τα πρώτα μου Χριστούγεννα ως μαμά, Δεκέμβρης του ’03, τα πιο τρυφερά. Μακράν. Με λίγα περισσότερα κιλά, ούτε που μ’ ένοιαζε. Με πολύ λιγότερο ύπνο, ούτε που έσκαγα. Με το ωραιότερο Χριστουγεννιάτικο δέντρο γεμάτο αρκούδια και παιδικά παιχνίδια, υπολείμματα της δικής μου παιδικής προίκας που κουβάλησα από το πατρικό μου και που τα στόλισα ανάμεσα σε ξενύχτια και θηλασμούς. Αλλαγές πάνας, νανουρίσματα, πασαλειμένα φορμάκια, άδεια μπιμπερό, παραμιλητά από την κούραση και χριστουγεννιάτικα τραγούδια όλα σε ένα θαλασσί σύννεφο φυλαγμένα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως ο Αη Βασίλης θα «επισκέπτεται» το σπίτι μας κάθε χρόνο και πως θα είναι το μοναδικό ψέμα που θα πω στο γιο μου από λατρεία. Εκείνα τα Χριστούγεννα ήμουν σίγουρη πια ότι υπάρχει μαγεία και ότι αυτή τη φτιάχνουμε μόνοι μας, με τη δική μας αστερόσκονη.

Δεκέμβρης του 2003 αξέχαστος…


Καλά Χριστούγεννα!

Μαριέττα Κόντου